Byzantium (2012) OCR 23.976 fps runtime 01:58:35
เรื่องของฉัน เป็นเรื่องที่บอกใครไม่ได้
ฉันเขียนถึงมันอยู่ตลอดเวลา
ทุกครั้งที่เรามีที่พักพิง
ฉันเขียนในสิ่งที่ไม่อาจพูดกับใครได้
ฉันเขียนความจริง
ฉันเขียนทุกอย่างเท่าที่รู้
และทิ้งแต่ละหน้าให้ปลิวไปกับสายลม
บางทีพวกนกอาจได้อ่าน
จบบริบูรณ์
นี่ของเธอหรือเปล่า
ฉันเห็นเศษกระดาษพวกนี้ ตกอยู่แถวนี้บ่อยๆ
คงมีใครสักคนทิ้งลงมาจากหน้าต่าง
ตอนแรก..เธอตั้งใจจะปลิดชีวิตทารกน้อย ทันทีที่ลืมตาดูโลก
แต่เมื่อเธอได้จ้องมองดูเด็กน้อย
เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นดัง
เธอก้มลงจุมพิตศีรษะชุ่มเลือดนั้น
และความรักก็เปลี่ยนเธอ
ก็แค่เศษขยะน่ะ อย่างที่คุณว่า
แต่มันมีเรื่องราวอยู่เในนั้น
มันรู้สึกได้นะ
เดินเล่นกันหน่อยไหม
เรื่องของฉันเริ่มต้นที่..คล าร่า
และสักวันหนึ่งก็จะจบลงที่เธอเช่นกัน
คลาร่า
ผู้เต็มไปด้วยความลับ
เป็นทั้งผู้ช่วยชีวิตฉัน
เป็นภาระ
เป็นแรงบันดาลใจ
- ฉิบหายแล้ว เวนดี้ - เดี๋ยวฉันโทรกลับไป
แก
ไอ้ระยำเอ๊ย เห็นไหม มันเกือบฆ่าฉันตาย
- นี่ก่อเรื่องอะไร - เล่นซะแขกจมูกเละเลย
- สมน้ำหน้ามัน - มานี่มา
เออร์นี่
พาหมอนี่ออกไปที
ดื่มชาสักหน่อยไหม
เข้ามาสิ
ชั้นทำงานที่นี่มา 14 คืนแล้วนะ จ่ายเงินมาซะที
ไม่มีสัญญาจ้างซะหน่อย จะให้จ่ายอะไร
ขอโทษครับ เคยแห็นผู้หญิงคนนี้ไหม
ไม่เคยหรอก เสียใจด้วยนะ
ไม่เคย
- นี่เธอจะทำอะไรน่ะ - ขอโทษทีนะที่รัก
- แต่พวกมันติดเงินชั้น - หยุดนะ เธอเอาเงินไปไม่ได้นะ
สวัสดี คลาร่า
ที่นี่มีแต่พวกแสบๆ ทั้งนั้น แต่นังนี่ตัวแม่เลย
เสียเดายนะ เซ็กซี่กระฉูดแบบนี้
หลีกไป
คลาร่า
เวร บัดซบ
ไล่ล่าอย่างนี้ มันช่างน่าเบื่อหน่าย
เสียเวลาจริงๆ
นี่คิดจะเป็นกะหรี่ ขายตัวตลอดไปเลยหรือไง
บอกมาซะที
เธอก็รู้นี่ ว่าฉันมาตามหาใคร
เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน บอกมา
รูปฉันเองเมื่อสมัยก่อน
แล้วผู้หญิงคนนี้...
ความรักทำให้ฉันทำเพื่อเธอ
ฉันรักเธอมาตลอดชั่วชีวิต
ภรรยาคุณเหรอ
เธอแต่งงานกับจอห์น น้องชายฉัน
เธอมีความสุขมาก
และไม่เคยรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง
เค้าเองก็ไม่รู้
ในชีวิตคนเราเมื่อถึงเวลาอันควร
ความลับก็จะต้องถูกเปิดเผย
เธอเองก็มีความลับ ใช่ไหม
ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่า อยู่เรื่องหนึ่งตอนที่ฉันยังเด็ก
เกี่ยวกับพวกผีดิบ
ผู้กลับจากปรโลก
ยังไม่ตาย แต่ก็ไร้ชีวิต
พวกพระนักบวชชอบเล่าให้ฟัง
เพื่อให้เด็กๆ กลัว
หนูชื่อ เอเลนอร์ เว๊บบ์
เอเลนอร์ เว๊บบ์...
ฉันพร้อมแล้ว
คุณแน่ใจนะ
ฉันอยู่ที่นี่มานานเกินพอแล้ว
เชื่อเถอะ
ฉันรู้สึกถึงความสงบอันยิ่งใหญ่
ราวกับทุกสิ่งกำลังจะกลับ เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง
เด็กคนนั้นเป็นความผิดพลาด
ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
คิดจะหนีไปไหน
ฉันแค่จะล้างแผลให้ค่ะ
แผลนั่นมันเห็นชัดมาก
เธอมีเวลาแสนยาวนาน แต่กลับไม่เคยเรียนรู้อะไรเลย
เธอนี่มันสวะชั้นต่ำโดยแท้
หลับตาลงค่ะ
- คลาร่า - ออกไป
- นี่แม่พาคนมาที่นี่ได้ยังไง - เขาแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้มาก
- ที่นี่เป็นบ้านของเรานะ - เอเลนอร์ เราต้องไปจากที่นี่
- หนูจะไม่ไปไหนอีกแล้ว - เราไม่มีทางเลือกนะ
- แล้ววันนึงลูกจะเข้าใจ - วันที่หนูแก่พอสินะ
ลูกไม่รู้อะไรเลย
ไม่เคยรู้เลยว่า แม่ทำอะไรเพื่อลูกบ้าง
- แล้วนี่..คือสิ่งที่แม่ทำเพื่อหนูเหรอ - เก็บของ
- หนูชอบที่นี่ - บอกให้ไปเก็บของ
- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร - ไม่ใช่ใครทั้งนั้น
# หญิงสาวอาบน้ำลูกน้อยในคืนค่ำ #
# หนูน้อยต าดำๆ คนสุดท้อง #
แม่ช่างอวบอ้วน # แต่ใยหนูน้อยจึงผอมแห้ง #
# ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง # # ดูคล้ ายดั่งหนังหุ้มกระดูก #
# หญิงสาวหันไปหยิบสบู่บนชั้น #
- ขอบคุณ - ไม่เป็นไร โชคดีล่ะ สาวๆ
เราเคยมาที่นี่แล้ว
อย่าเพ้อเจ้อน่า มาเร็ว
แต่แม่จำไม่ได้เหรอ
ที่นี่ต้องดีสำหรับเราแน่ๆ แม่รู้สึกอย่างนั้น
- คราวที่แล้วแม่ก็พูดแบบนี้ - ว่าไงนะ
ที่โสโครกที่เราเพิ่งจากมาน่ะเหรอ
แม่ลืมไปหมดแล้วล่ะ
เป็นอะไรไป
แม่จะโยนอดีตทิ้งไปง่ายๆ เหมือนกับมันไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้นะ
แม่สนแต่ปัจจุบันเท่านั้น เข้าใจไหม
เด็กโง่เอ๊ย
ไปหาอะไรเล่นก่อนไป
แม่จะไปหาเงินใช้ซะหน่อย
ไปสิ
คลาร่าไม่เคยต้องโดดเดี่ยว
เธอหาเงินและเพื่อนใหม่ได้ทุกวัน
ทุกอย่างเข้ามาหาเธอโดยง่าย ราวกับโกหก
นั่นใครน่ะ
- รู้จักหรือเปล่า - ไม่อ่ะ
- เคยเห็นมาก่อนมั้ย - ไม่เคย
แต่ฉันชอบความสันโดษ
เมื่อฉันออกเดิน อดีตก็เดินไปกับฉันด้วย
อดีตยังคงมีชีวิต
- หวัดดี - ใช้ปาก 50 นอนกันก็ 100
ที่ร้านจ้างเธอมาเหรอ
เล่นหาเงินเองล่ะสิ
เธอจะส่งหมวกให้แขก ในร้านหย่อนเงินก็ได้นะ
ฉันไม่ว่าอะไรหรอก
เพลงเพราะมากเลย
นี่เธอพูดได้หรือเปล่า
ฉันไม่มีหมวก
เธอจำโน้ตทั้งหมดนั่นได้ยังไง
ฉันจำได้ทุกอย่าง มันเป็นภาระ
แล้ว...
เธอรู้อะไรอย่างอื่นอีกไหม
ทำชีวิตให้สดใสหน่อย
ที่นี่มันไร้ชีวิตอย่างกับสุสาน
ฉันต้องไปแล้ว
ฉันเลิกงานตอน 4 ทุ่มนะ
เข้ามาสิ
50 เยี่ยมมาก
วันนี้คุณหยุดงานเหรอ
- เปล่า - งั้นคุณคงอยู่แถวนี้สินะ
ใช่
แล้วก็อยากหาเพื่อนแก้เหงา
เธอ...
ใครเหรอ
แม่ผม
เธอตายแล้ว
โอ เสียใจด้วยนะ
พวกเขาจัดงานศพกัน แต่ผมทนไม่ได้
ผมหนีจากงานศพ แล้วก็ไม่ยอมออกไปไหนเลย
แต่คุณเสียใจมาก และนั่นก็แสดงว่า คุณรักเธอมากแค่ไหน
และความรักก็เป็นสิ่งที่ดี
แม่คุณต้องภูมิใจ ในตัวคุณมากแน่ๆ
ที่มีลูกชายน่ารักอย่างคุณ
ไม่ ผมไม่เคยทำอะไรให้แม่ภูมิใจ
ผม...
ผมไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ คุณรู้รึเปล่า
ผมทำธุรกิจเจ๊ง แล้วก็ไม่มีปัญญาใช้หนี้ให้เธอ
ผมเจอเงิน 50 ปอนด์ ซ่อนอยู่ในหนังสือเก่าๆ ของแม่
แล้วดูสิ ผมเอาเงินนั่นมาซื้ออะไร
สัมผัสจากเพื่อนมนุษย์
- คุณไม่เป็นไรนะ - ผมไม่เป็นไร
- แน่นะ - ขอโทษทีนะ
ฉันชื่อคามิลล่า
ผมชื่อโนเอล
แล้วแม่คุณทำธุรกิจอะไร โนเอล
ทำเกสต์เฮาส์ แต่ผมก็ทำมันเละหมด
เกสต์เฮาส์ใหญ่หรือเปล่า
ก็ใหญ่พอดู
งั้นคุณ...
เรากลับไปที่บ้านคุณกันไหม
- ดีไหม - ก็ได้
- นะคนดี - ได้สิ คุณจะไปที่บ้านผมก็ได้
ดีเลย
- ดีใจจังที่เธอรอฉัน - ฉันไม่ได้รอ
ทำไมเธอเล่นเปียโนเก่งอย่างนั้นล่ะ
- ฉันฝึกซ้อม - นานเท่าไหร่
200 ปี
ก็คงรู้สึกเหมือน นานขนาดนั้นอยู่แล้วล่ะนะ
ฉันส่งถ้วยชาเวียนไปตามโต๊ะ
เรี่ยไรเงินมาให้เธอนิดหน่อย
ไม่ได้มากมายอะไร
ขอบคุณ
ส่วนกระดาษแผ่นนั้น...
ก็เบอร์โทรศัพท์ฉันเอง
ฉันไม่มีโทรศัพท์หรอก
งั้นก็ ดีใจที่ได้เจอเธอนะ
ลาก่อน
เอลล่า เอลล่า
ดูสิ..ว่าฉันจะเจออะไร
เราเป็นสาวโสดผู้ทุกข์ยาก
รู้ไหมว่าโนเอลเป็นใคร เอลล่า
เขาคืออัศวินในชุดเกราะเงาวับ
มาช่วยเราให้พ้นจากเงื้อมมือปีศาจ ใช่ไหมคะ
นี่น้องสาวของฉันเอง
- หวัดดี - หวัดดีค่ะ
ไปกันเถอะ
ตามหาซะทั่วเชียว
ไบเซนต์เที่ยม
หากุญแจห้องตัวเองไม่เจอน่ะ
เดี๋ยวผมเปิดประตูใหญ่ให้นะ
เข้ามาสิ
ผมไว้ใจคุณนะ คามิลล่า
- อย่านะ - ไม่หรอกน่ะ
ผมไม่ได้บอกว่ามันสะอาดนะ
ที่นี่เคยเป็นโรงแรมมาก่อน
แล้วก็กลายมาเป็นห้องเช่าเล็กๆ
แม่ผมเป็นเจ้าของ 2 ชั้นบนสุด
เราเคยทำเป็นที่พัก แบบมีอาหารเช้า คุณรู้ใช่ไหม แบบครอบครัวน่ะ
แต่มันดูเหมือนที่อยู่ สำหรับสวัสดิการสังคมมากกว่านะ
ตอนนี้ออกจะทรุดโทรมไปหน่อย แต่แม่ก็ไม่ยอมปล่อยขายไป
วิวตรงนี้สวยนะ ดูสิ
- จากตรงนี้มองเห็นวิวท่าเรือ สวยมากเลย - สวยมากเลย
ตรงนี้เป็นที่สำหรับแขกทานอาหาร
ดูดีมากเลยค่ะ
จริงๆ นะ มันเยี่ยมมากเลย
มันรกไปหน่อย..อย่างที่บอกน่ะ
พอดีผมไม่ได้กะจะพาใครขึ้นมา
บอกน้องสาวฉันก่อนเถอะว่า ห้องเธออยู่ไหน
ได้สิ
เอลล่า ผมจะพาไปดูห้องนะ
ผมเดินไปมาทั่วบ้าน...
ทำรกไปทั่วเลย
ไม่อยากเห็นตัวเองน่ะ
คามิลล่าบอกว่า...
คุณก็สูญเสียแม่ไปเหมือนกัน
เธอเป็นผู้ปกครองคุณเหรอ
เธอกล้าหาญมาก
ผมเข้าใจในสิ่งที่เธอจำเป็นต้องทำ
คุณเข้าใจเหรอ
ก็เธอจำเป็นต้องใช้เงิน
คือผมอยากบอกว่า...
ผมไม่ว่าอะไร
- คุณจะอยู่ที่นี่ก็ได้ - ขอบคุณ
ผู้ที่เตรียมพร้อม สำหรับความตายเท่านั้น จึงได้พบชีวิตอันเป็นนิรันดร์
ไป ไปสิ
นี่คือจุดสิ้นสุด
- ของอะไร - ของเวลา
- เอากลับไปเก็บไว้ก่อนนะ - ครับ
พบซากสยองในห้องเช่า หลังเพลิงไหม้
- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร - มันเป็นอดีตไปแล้วเอลล่า ช่างมันเถอะ
- เขาเป็นใคร - มันเป็นปีศาจนรก
แม่ควรจะได้เหรียญรางวัลด้วยซ้ำ สำหรับสิ่งที่ทำกับมัน
เราต้องย้ายหนีอีกไหมวันนี้
เหนื่อยเหรอ ลูกรัก
แม่ว่าเราน่าจะอยู่ที่นี่ ต่ออีกสัก 2-3 วัน ดีไหม
เนอะ เราอยู่กันเงียบๆ
พักผ่อน ทำงานหาเงิน
แม่อาจจะเริ่มทำงาน อย่างที่เคยอีกครั้ง
- แม่ไม่เห็นต้องทำอย่างนั้นเลย - เอาน่า เอลล่า
ที่นี่เหมาะเจาะมาก เราคงหาเงินได้เยอะเลย
- ทำไมเราไม่หาวิธีอื่น - ไม่เป็นไรหรอก ลูกรัก
แม่รับรองว่า จะไม่ให้ลูกต้องเดือดร้อน
ฉันขอโทษค่ะ โนเอล
ผมกังวลจนเก็บไปฝัน
นึกว่าตื่นมา คุณจะทิ้งผมไปแล้ว
ทำไมฉันถึงจะทิ้งคุณไปล่ะ
คุณมีทุกอย่างที่ฉันต้องการ
เอเลนอร์ เว๊บบ์
ดูเธอสิ
งามหมดจด..ราวดอกลิลลี่
ฉันรู้จักแม่ของเธอ
แม่ตายไปแล้ว
พวกมันบอกเธออย่างนั้นรึ
พวกมันประเคนแต่คำโกหกให้กับเธอ
แม่ของเธอ...
แม่ของเธอช่วงชิงบางสิ่งไปจากฉัน
คราวนี้ฉันจะตอบแทนให้สาสม
โรคที่ฉันเป็นไม่มีวันรักษาหาย
และเมื่อฉันจัดการกับเธอเรียบร้อย
เธอก็จะไม่ได้เป็นแค่เด็กน้อย อีกต่อไป
มองฉันสิ
เอเลนอร์
ไม่เป็นไรใช่ไหม
คามิลล่าเล่าให้ผมฟัง เรื่องตอนที่คุณอยู่บ้านเด็กกำพร้า
เธอบอกว่า...
เธอบอกว่าคุณ เจอเรื่องเลวร้ายที่นั่น
ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า จะไม่มีเรื่อง.. ร้ายใดๆ เกิดขึ้นระหว่างที่คุณอยู่ที่นี่
ผมสัญญา นะ
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ชื่อคามิลล่า แล้วก็ไม่ได้เป็นพี่สาวฉันด้วย
- เธอ... - ฉันชื่อแคลร์
เธอชื่อคลาร่า ชื่อคลาร่ามาตั้งแต่เกิด
แต่ฉันชอบชื่อแคลร์มากกว่า
แคลร์
- อย่านะ - แม่โกหกเรื่องหนูตลอดเวลา
ถ้าลูกบอกเค้า แม่จะฆ่าเค้าซะ
แม่ไม่เคยอยากพูดความจริงบ้างเหรอ
เราอยู่รอดได้ด้วยการรักษากฎ เอเลนอร์ อย่าลืมสิ
แล้วในแต่ละอาทิตย์ แม่คุณทำเงินได้เท่าไหร่
ถ้าช่วงแขกเยอะๆ หน่อย ก็ประมาณพันนึง
เราจะทำได้มากเท่านั้น ภายในคืนเดียว
คุณจะใช้หนี้ได้หมดเลยนะ โนเอลลี่
ใช่ แต่... ผมอยากให้คุณ พ้นจากชีวิตแบบนั้น
ฉันไม่จำเป็นต้องทำเองนี่ เราก็หาเด็กสาวๆ มา
แต่..แต่ที่นี่เป็นบ้านแม่ผมนะ
# ชายผู้มีจิต ใจงดงาม # ยากจะห าใครเทียม
# โอ้ หากแต่โลหิตเขาที่หลั่ง # รินนั้นสีดุจทับทิม
# มาเถิด วันแห่งความสุขสีกุหล าบ
# จงรีบมา ข้าขอวอน
# ให้ก ารเฝ้ารอรัก
# ได้สิ้นสุดลง
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ที่นี่ปราศจ ากสรรพสิ่งใดๆ
ไม่มีโรงแรม
ไม่มีสถานที่หรูหราให้เดินเล่น
มีเพียงแค่ชายหาด
แหที่ผึ่งลมไว้
เรือลำงามในอ่าว
แล้วก็พวกเด็กๆ ที่คอยเก็บหอย ไปกินกับขนมปัง
แม่ของฉัน เป็นหนึ่งในเด็กเหล่านั้น
เดินเท้าเปล่าบนผืนทราย
ได้ยินฉันหรือเปล่า
แม่ฉันมีชีวิตอยู่ได้ ด้วยการดื่มเลือดคน
แล้วก็อยู่อย่างนี้ มา 2 ศตวรรษแล้ว
แต่ครั้งหนึ่งแม่ก็เคยเป็น เพียงเด็กสาวเหมือนเธอ
แม่ไม่เคยพูดถึงเรื่องครอบครัว
มันเป็นหนึ่งในหลายๆ เรื่อง ที่แม่ต้องลืม
เรื่องของแม่ จึงเริ่มต้นด้วย ทหาร 2 นาย ที่รอหมายเรียกให้ออกรบ
หวานไหม
ขอให้ฉันลองหน่อยได้ไหม
คนหนึ่งคือ ว่าที่เรือตรีดาร์เวล
เอ้านี่
ไข่มุกสำหรับคนงามอย่างเธอ
ส่วนอีกคน เป็นนายทหารรุ่นพี่ ชื่อผู้กองริฟเว่น
อยากลองขี่ม้าไหม
เธอยังเด็กอยู่นะ ริฟเว่น
เธอขี่ม้าเป็นน่า รับรองได้
อย่าไปนะ
ไข่มุกคงความบริสุทธิ์อยู่ตลอดกาล
แต่เนื้อหอยนางรม ที่ล้อมมุกอยู่นั้น มีแต่จะเน่าเสียไป
ฉันมีของขวัญให้เธอ
ผู้กองริฟเว่น
นี่เป็นสมบัติล้ำค่า ที่ฉันพบที่ชายหาด
ยินดีต้อนรับจ้ะ ที่รัก
ไม่มีอะไรต้องกลัวนะ
มาสิ ฉันจะพาเธอไปดู ห้องสุดโปรดของผู้กอง
เธอจะพบเพื่อนมากมายที่นี่
คุณไม่ได้ให้อะไรฉันเลย มีแต่จะฉกฉวยจากฉัน
ฉันก็ได้มอบ อาชีพทำกินให้เธอยังไงล่ะ
ยินดีต้อนรับ สู่ชีวิตแบบผู้ใหญ่นะ
มีเรื่องราวมากมายเท่าไหร่ ที่เริ่มต้นเช่นนั้น
นังกะหรี่
หลายพันหล ายหมื่นเรื่อง
แล้วฉันจะกลับมา
เพื่อดูว่าเธอ ได้เรียนรู้อะไรบ้าง
มานี่สิ ร้องไห้ทำไม
มีชายผู้หนึ่งมารออยู่ เดี๋ยวเขาจะทำให้เธอยิ้มได้เอง
ที่นี่ห้ามเลี้ยงเด็กนะ
เธอก็รู้กฎของเรานี่
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ฉันถือกำเนิดมาบนโลก
เป็นเรื่องจริงถึงทุกวันนี้ ว่าวันที่เราเกิด
คือวันที่เรามีโอกาส ถูกฆ่าตายมากที่สุด
วิญญาณของมนุษย์มากมาย ถูกกระชากด้วยน้ำมือ ของผู้เป็นแม่
มากกว่าด้วยน้ำมือ ของผู้อื่นใด
แม่พยายามปลิดชีวิตของฉัน
แต่ความรัก ทำให้แม่เปลี่ยนใจ
แม่เขียนจดหมายทิ้งไว้ว่า
'นี่คือลูกสาวของฉัน เอเลนอร์ เว๊บบ์'
่ฉันอยากให้แก มีชีวิตที่ใสสะอาด'
่ฉันยินดีจ่ายเพื่อให้แก ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี่
"และฉันจะทิ้งเงินไว้ให้ทุกเดือน ตราบที่แกยังมีชีวิตอยู่"
่ฉั นไม่ต้องการให้แกมีชีวิตเหมือนฉัน'
'ชีวิตที่ถูกทำลาย จนยับเยินตั้งแต่เริ่มต้น'
่ได้โปรดบอกแกว่า ฉันตายไปแล้ว'
แล้วฉันก็มีชีวิตที่ใสสะอ าด
ฉันร้องเพลงของเด็กกำพร้า
ฉันเรียนรู้ว่า คุณงามความดีและความ นอบน้อมถ่อมตน จะเป็นหนท างสู่ความสุข
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านอร์ธเฮเว่น คือที่ๆ ฉั นอาศัยอยู่
ฉันหวังว่า... ตัวเองจะสามารถเรียกมันว่าบ้านได้
ฉันขอโทษ
แย่จริง
โอย นั่นมันสกปรก
- ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว - ให้ฉันช่วยเถอะ
จักรยานเธออยู่กับฉัน ไม่ต้องห่วง
เธอต้องเย็บแผลนะ
- เธอมาลงทะเบียนเรียนเหรอ - อะไรนะ
- เธอสมัครเรียนที่นี่เหรอ - ไม่รู้สิ
ทิ้งจักรยานไว้ตรงนั้นแหละ
ฉันเกลียดเลือด
เธอช่วยกดกริ่งให้หน่อยได้ไหม
มา
- โอ้พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น - เขาหกล้มค่ะ
โอ พระเจ้าช่วย โอ้ววว
มาร์ค มาร์ค เลือดออกเต็มเลย
- แฟรงค์ โอ แฟรงค์ - ไม่เป็นไร
ผมอยู่นี่ ผมอยู่นี่ เอากุญแจมา
เธอเป็นแฟนเขาเหรอ
กุญแจอยู่ที่ไหน
เขาบอกเธอหรือยัง
- ได้กุญแจหรือยัง - ได้แล้ว
ยกมือสูงๆ ไว้แฟรงค์
ไปเร็ว ไป แฟรงค์
ดีมาก
เธอต้องทำได้ดีกว่านี้แน่
- คุณอยากจูบฉันมั้ย - ห่าอะไรเนี่ย เพื่ออะไร
เพื่อฉลองความชั่วร้ายของฉันไงล่ะ
โลกคงน่าอยู่ขึ้นเยอะ ถ้าไม่มีแก
ไม่เป็นไร ฉันมาแล้ว
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
- หนูอยากตาย - ไม่ เธอไม่อยากตายหรอก
ยังไม่ใช่วันนี้
ถ้าพรุ่งนี้เธอยังอยากตายอยู่ ฉันจะสงเคราะห์เธอเอง
ใครน่ะ
โอ หวัดดีจ้ะ ยังไม่หมดเวลาเยี่ยมหรือนี่
ขอบคุณที่พาเขามาส่งบ้านนะ
เขาไม่เคยพูดถึงเธอให้ฉันฟังเลย
เด็กผู้ชายก็อย่างนี้ล่ะนะ
พวกเธอคบกันนานแล้วเหรอ
เราเพิ่งพบกันค่ะ
ฉันยินดีนะ
เธอชื่ออะไรล่ะ
- เอเลนอร์ค่ะ - แกบี้
แฟรงค์กินยาต้านการแข็งตัวของเลือด เลยทำให้เค้าเลือดไหลไม่หยุดวันนั้น
เขาต้องต่อสู้กับ มะเร็งเม็ดเลือดขาวมานานแล้ว
ช่วงนี้อาการทุเลาลงมาก
เราก็หวังว่า มันคงจะจบสิ้นแล้ว
จะได้มีชีวิตเต็มที่
อย่าบอกเขานะคะ ว่าหนูมาที่นี่
นางฟ้า
สันติสุขจงสถิตอยู่กับท่าน
ขอให้แสงจงส่องสว่างแก่ท่าน
เธอมารับฉันไปใช่ไหม
ได้โปรดอภัย ในสิ่งที่หนูต้องทำด้วย
- หวัดดี - หวัดดี
นี่เธอพูดได้หรือเปล่า
พูดอังกฤษได้หรือเปล่า แม่เด็กนักเรียน
ถ้าจ่ายตังค์หนักเหมือนปากนะ ฉันจะไม่วอแวอะไรอีกเลย
หรือจะมาเล่นเลสเบี้ยนกันก็ได้นะ
ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
นั่นน้องสาวของฉันนะ เธอไม่ดื่มเหล้า
เธอไม่ได้ทำงานที่นี่ด้วย เลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว
เข้าใจไหม
พวกสุภาพบุรุษ กำลังรออยู่ข้างนอก
ทำตัวเป็นมืออาชีพกันหน่อย เข้าใจไหม
ไม่งั้น..เดี๋ยวได้กลับไปอมนกเขา อยู่ข้างถนนเหมือนเดิมแน่
ไปได้แล้ว
แม่จะพยายามกันลูก ออกจากเรื่องพวกนี้ โอเคมั้ย
- แล้วถ้าแม่ทำให้หนูสลบไปล่ะ - ฟังนะ เราต้องการเงิน
หนูก็ไม่ได้ว่าอะไร
งั้นก็เลิกทำหน้า เจ้าระเบียบอย่างนั้นได้แล้ว
หนูจะเจ้าระเบียบได้ยังไงในเมื่อ หนูเห็นมันมาเป็นพันๆ ครั้งแล้ว
เอาล่ะ งั้นบอกมาซิว่า เราทำอะไรอย่างอื่นได้อีก
แม่รู้ว่าลูกไม่มีวันจะขอบคุณ หรือรู้สึกซาบซึ้ง หรือเคารพในสิ่งที่แม่ทำ
- แม่ทำเรื่องดีกว่านี้ก็ได้ - แม่ทำงานหาเงินมาเลี้ยงลูก
นี่คือหน้าที่ของคนเป็นแม่
คนเป็นแม่ต้องเป็นห่วงว่า ลูกตัวเองจะใช้ชีวิตยังไง
แล้วนี่มันชีวิตแบบไหนกัน
ดอร์ตเฮฟเว้นท์
มนุษย์เราล้วนจำเป็น ต้องเล่าเรื่องราวของตน
มันเป็นสิ่งจำเป็นพื้นฐาน และก็ช่วยเชื่อมโยงเรา
เรื่องเล่าต่างๆ ทำให้เราเข้าใจตัวเอง
และก็ทำให้เราเข้าใจโลกด้วย
เอาล่ะ ทีนี้ทุกคนลองหลับตา
ประสบการณ์ของเราเอง จะเป็นจุดเริ่มต้น
ของความคิดสร้างสรรค์ทั้งปวง
ลองนึกถึงวัยเยาว์ของตัวเอง
เมื่อครู่เรียกชื่อใคร
ขอให้เล่าความทรงจำช่วงนั้น รายละเอียดเหตุการณ์
อารมณ์ ความรู้สึก
สิ่งที่นึกถึงเป็นอย่างแรก เข้าใจนะ
- เอเลนอร์ - แม่
มีอะไรเกี่ยวกับแม่เหรอ
แม่มักจะมายืน ตรงหน้าต่างตอนกลางคืน
หนูกลัว
ทำไมล่ะ
ตั้งแต่จำความได้ ทุกคนบอกหนูว่า แม่ตายไปแล้ว
แล้วยังไงต่อ
ใบหน้าที่เห็นตรงหน้าต่างดู จับต้องได้ เกินกว่าจะเป็นผี
โอเค ขอบใจนะ
- แต่ถึงยังไง... - แฟรงค์
ฉันก็รู้ว่า ใบหน้านั้นไม่มีชีวิต
ครับ
เพื่อนผม เดวิด แอทกินสัน
ผมเป็นคนเดียว ที่มองเห็นเขา
ผมอาจจะอยู่คนเดียวมากไป หรืออะไรก็แล้วแต่
แต่เดวิด แอทกินสัน เคยมาที่ห้องผม
แล้วเราก็เล่นกัน
ผมว่าผมโตมากับเขาเลย
เขามาจนกระทั่งผมอายุได้...
7 หรือ 8 ขวบ
- ใช่ ประมาณนั้น - ขอบใจ
- โอเค... - ที่แปลกจริงๆ ก็คือว่า...
หลายปีต่อมา ผมก็ได้รู้ว่าครอบครัว ที่อยู่ที่บ้านหลังนั้นก่อนหน้าเรา...
นามสกุล แอทกินสัน
ลูกของพวกเขาตายไป ตั้งแต่ยังแบเบาะ โรคไหลตาย
และชื่อของเด็กคนนั้นก็คือ...เดวิด
อือ เรื่องน่าสนใจดี
เอาล่ะ ทุกคนลุกขึ้นได้
ทีนี้ครูอยากให้ทุกคนคิดว่า ตัวเองเป็นใคร
แล้วในครั้งหน้า
ครูอยากให้พวกเธอ เขียนเรียงความเรื่อง...
ฉันเป็น...
แล้วก็ มีกฎข้อเดียวเท่านั้น
มันต้องเป็นเรื่องจริง
เธอไม่ใช่คนที่นี่เหรอ
ที่นี่เป็นบ้านเกิดของแม่
เราย้ายมาตอนฉันเริ่มป่วย
ที่เมืองนี้ค่ารักษาพยาบาลฟรี
แล้วฉันเองก็...
ต้องใช้เงินมาก..
ในการรักษา
เราไม่ได้มีเงินมากนัก
พ่อต้องไปทำงานไกลขึ้น
ฉันว่าเค้าคงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่...
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ
แม่บอกว่า เธอมาเยี่ยมตอนฉันอยู่โรงพยาบาล
แม่...แม่คิดว่า...
ว่า... เธอเป็นแฟนฉัน
มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
- ที่ชั้น... - มันอันตรายถึงชีวิต
ฟังนะ...
- ฉันอาจจะป่วยหรือมีอะไรไม่ดี แต่ - ไม่
ฉันทำไม่ได้
ถ้าเธอต้องอยู่กับความลับ...
และความลับนั้น ทำให้เธอต้องโกหกอยู่ตลอดเวลา
หรือต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
และเธอก็มีชีวิตเช่นนั้นมาตลอด
ในขณะที่เธอเองก็หวัง อยากให้มันเปลี่ยน
เธอจะทำยังไง
ฉันก็จะพูดมันออกมา
บอกฉันสิ
แม่ทำ 3 สิ่งเพื่อฉัน
1: แม่ไว้ชีวิตฉันในวันที่ฉันเกิดมา
2: แม่ทำทุกวิถีทาง เพื่อหาเงินมาเป็นค่าเลี้ยงดูฉัน
และ 3:
แม่มอบเรื่องราวที่ฉัน ไม่อาจเล่าให้ใครฟัง
เมื่อฉันอายุได้ 6 ขวบ
แม่กำลังจะตาย
เด็กสาวอย่างคลาร่า มักมีชีวิตอยู่ไม่นาน
ปอดของเธอเริ่มเสีย
แต่เธอก็พยายามสุดกำลัง ที่จะยื้อชีวิตอันโหดร้ายนั้นไว้
ไปอยู่ที่ไหนมา
ผู้กองมารอตั้งนาน
ผู้กองริฟเว่น กลับมาจากสงคราม
ลงโทษให้หนักๆ เลยนะคะ
ในบรรดาหญิงงามเมืองทั้งหมด
คลาร่าคือคนโปรดของเขา
พวกนายจะต้องชอบแน่ๆ คนนี้พยศน่าดู
และแล้ว เช้ามืดวันหนึ่งในฤดูหนาว...
ชายแปลกหน้าผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้น
เธอไม่สบายเหรอ
มิได้ค่ะ
ฉันจำเธอได้
ฉันเปลี่ยนไปมากค่ะ
แล้วฉันล่ะ
ฉันเปลี่ยนไปหรือเปล่า
ฉันเองก็เปลี่ยนไป
จนเธอไม่อาจจินตนาการ
เปิดม่านสิ
บัดซบจริง นังกะหรี่
ปิดม่านเดี๋ยวนี้
แสงสว่างรบกวนนายรึ
ดาร์เวล
เพื่อนยาก
พระเจ้า ฉันอยู่ตรงนั้นกับนาย
ฉันเห็นนายตายต่อหน้า
ฉันต้องขอบใจ ในน้ำใจของนายมาก
นายต้องการอะไร
ฉันมาไม่ได้เพราะ หวังสิ่งใดจากนาย
ฉันมาเพื่อให้
ฉันจะกลับมาตอนพลบค่ำ
เช่นเดียวกับนาย ฉันเองก็พิสมัยความมืด
- ไม่นะ - นังแพศยา
เขาโต้ตอบเธอ ด้วยการทุบตี ครั้งแล้วครั้งเล่า
เหมือนเช่นทุกครั้ง เธอต้องยอมทน
และรอจนกว่า พายุอารมณ์ของเขาจะสงบลง
นี่มันโมงยามอะไรกัน
โมงยามวิกฤตไงล่ะ
ในขณะที่ วันอันโหดร้ายคืบคลานต่อไป
ผู้กองได้เล่าถึงเหตุการณ์ประหลาด ที่อยู่เหนือความเข้าใจของเขาเอง
เกิดเหตุการณ์กบฏขึ้นในไอร์แลนด์
เราถูกส่งไปปราบพวกมัน
เราทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บ
จากการปะทะกับไอ้พวกสวะนั่น
ฉันบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
แต่ดาร์เวลเกิดเป็นไข้
อาการปางตาย
ฉันพยายามพูดให้เขากลับบ้าน
ช่างประเสริฐเสียจริง
ฉันรู้ว่า การเดินทางจะทำให้เขาเหนื่อยอ่อน
ดาร์เวลมีฐานะร่ำรวย แล้วก็เป็นคนซื่อ
เขาไม่มีทายาทสืบสมบัติ
ฉันเริ่มแอบหวังให้เขาตาย
แต่ก่อนที่แผ่นดินจะกลบร่างเขา
ชาย 2 คน ได้ปรากฏตัวขึ้น
คงจะเป็นผู้ศึกษาภาษาโบราณ
และคัมภีร์ในยุคก่อนๆ
ประหนึ่งว่า มันจะช่วยให้เขา พ้นจากความตาย
นายหาผิดที่เสียแล้ว ลูกเอ๋ย
นี่ต่างหาก
ขอบคุณ
เขาบอกว่าเรา ต้องตามหาวิหารแห่งหนึ่ง
ในตำนานกล่าวไว้ ว่ามันมีพลังอำนาจในการรักษา
มันอยู่บนเกาะร้างแห่งหนึ่ง บนชายฝั่งที่แห้งแล้ง
ข้าคิดว่า มันเป็นคำขอร้อง ของคนใกล้ตาย
มันเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่ดำหม่นชั่วร้าย กลางมหาสมุทร
แลดูเป็นโขดหินมากกว่าเก าะ
ไม่เคยมีชาวเรือคนไหน ย่างกรายเข้าไป
เพราะเชื่อว่า มันเป็นสถานที่ต้องคำสาป
หนทางช่างสูงชัน
แต่ดาร์เวลยังคงบุกบั่นไป โดยไม่ย่อท้อ
ฉันคิด หรือบางที.. ฉันอาจจะหวัง
ว่าเขาจะไม่รอด
นี่นะเหรอ สิ่งที่เราดั้นด้นเสาะหา
กระท่อมฤาษีนี่นะเหรอ
ฉันเกลียดที่นั่น
นกบินอยู่เต็มทั่วท้องฟ้า
แทบจะบดบังดวงอาทิตย์จนมิด
ดูเหมือนพวกมัน จะรู้บางอย่าง ที่เราไม่รู้
เขาให้ฉันไปตักน้ำ ซึ่งเป็นเพียงอุบาย
ฉันเห็นซากศพ
ปราศจากลมหายใจ
ร่างซึ่งไร้วิญญาณ
ฉันรีบหนีออกมา
และไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย
ฉันเก็บแหวนของเขามา
อะฮอย
และเมื่อกลับมาถึง
ฉันก็ยึดสมบัติของเขา
ทุกสิ่งที่ฉันครอบครอง ล้วนเป็นของเขา
แล้วเขาจะทำเช่นไร
จำไว้นะ คุณเคนท์ ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่น้องสะใภ้คุณ เธอตายไปแล้ว
นี่เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น ภายในร่างนี้ มันคือปีศาจร้าย
และเมื่อเราทำล ายร่างนี้ เราก็จะสามารถกำจัดผีร้ายได้
- ผมไปเปิดให้ - ไม่ๆ ๆ ไม่ต้องหรอก ฉันไปเอง
เธอไม่เด็กไปหน่อยหรือนี่
เอเลนอร์ อยู่มั้ยครับ
ทำไม มีธุระอะไร
ผมอ่านเรื่องของเธอแล้ว ช่วยบอกเธอด้วยได้ไหมครับ
เธอไม่อยู่หรอก
กลับไปซะ
กลับไปได้แล้ว
เอลล่า
คือว่า ผมเข้าใจสิ่งที่แคลร์ทำนะ
เพราะเธอต้องหาเงิน แต่ว่า....
ถ้าคุณไม่ชอบสิ่งที่คลาร่าทำ ก็บอกเธอไปสิ
คุณเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน ใช่ไหม
ทำไมเธอถึงเป็นอย่างนั้น ทำไมเธอช่าง...
เกิดอะไรขึ้นเหรอ เอลล่า
- เธอถูกแวมไพร์กัด - งั้นเหรอ
มีผู้ชายมาหาแน่ะ
ฉันให้เขากลับไปแล้ว
เขาบอกว่าอ่านเรื่องของเธอแล้ว
- เรื่องอะไรเหรอ เอลล่า - ก็เรื่องที่เราเล่าอยู่เสมอนั่นแหละ
เรื่องของบ้านเด็กกำพร้า แล้วก็เรื่องที่พี่สาวฉันช่วยฉันไว้
มันเป็นการบ้านน่ะ
บางครั้งเธอก็ทำให้ฉันกลัวนะ
อย่าเชียวนะ
ไม่หรอก
เรื่องของเธอมันเยี่ยมจริงๆ
ขอบใจ
แต่อาจารย์บอกให้เขียนเรื่องจริงนี่
ฉันไม่ได้เขียน เพราะเป็นการบ้าน
ฉันเขียนให้เธออ่าน
ฉันไม่อยากโกหกอีกแล้ว
- บางอย่างต้องเปลี่ยนได้แล้ว - แต่นี่มัน...
นี่มันบ้าชัดๆ
ฉันคิดว่า...ถ้าฉันบอกไป...
กำแพงที่บดบังความจริงไว้ ก็จะทลายลง
ใช่
ฉันก็รู้ เธอเขียนเรื่องนี้ เพื่อสื่อว่า มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น
แต่... ทำไมเธอไม่เขียนเรื่องจริงไปเลยล่ะ
ฉันชื่อ เอเลนอร์ เว๊บบ์
ฉันบอกความลับของฉันกับเธอ
ฉันบอกเธอว่า ฉันมีชีวิตอยู่ยังไง
สวัสดีจ้ะ
ช่วยเปิดแผ่นเสียงให้หน่อยได้ไหม
เพลงนี้ชื่อ รัตติกาลกับความฝัน
สันติสุข จงสถิตอยู่กับท่าน
ขอให้แสงจงส่องสว่างแก่ท่าน
ผมว่าอาจารย์ควรจะอ่านนี่
ผมทำแบบนี้ทุกปี
ให้เด็กเขียนเล่าเรื่องตัวเองง่ายๆ
แล้วผมก็ได้อ่านเรื่องแสนวิเศษนี้
อย่างกับเอ็ดการ์ อัลลัน โป กับ แมรี่ เชลลีย์
มีลูกด้วยกัน ออกมาเป็นเด็กแปลกคนนี้
บันทึกเรื่องจริง เกี่ยวกับกำเนิด
ชีวิต และความตายของฉัน นับจากปีเกิด-1804
- คุณกำลังล้อฉันเล่น - ถ้ามันเป็นนิยาย
คุณจะต้องพูดว่ามันเป็น งานเขียนที่มืดหม่น ลึกซึ้ง รุนแรง
น่าสะอิดสะเอียด และยอดเยี่ยม
แต่เธอเขียนว่า นี่คือตัวฉัน
มันทำให้ผมคิดว่า เธอกำลังมีปัญหาบางอย่าง
เธอเป็นเด็กที่ปิดกั้นตัวเองมาก
อืม แต่เห็นชัดว่า เธอต้องการสื่อสารกับคนอื่นนะ
ดูสิ ดูความพยายามในการเขียน ดูลายมือเธอ
สำนวนพวกนี้ สมัยนี้ใครยังเขียนแบบนี้อีก
'เมื'อรัตติกาลคืบคลานมาถึง'
'แม'มดกระหายเลือด ก็กลับมาเยือนอีกครั้ง'
แล้วผู้กองริฟเว่น ก็เตรียมรับมือ กับสิ่งเลวร้ายที่สุด
ฉันแค่รักษาสมบัติพวกนี้ไว้ให้เท่านั้น
อภัยให้ฉันเถอะเพื่อน
การให้อภัย เป็นเรื่องของพวกคริสเตียน ริฟเว่น
เทพเจ้าของฉันเก่าแก่ยิ่งกว่า
อำมหิตยิ่งกว่า
นายตายไปแล้ว
มีหนทางอื่นใดอีกเล่า ที่จะนำเราไปสู่ชีวิตนิรันดร์
ฉันขอให้นายไปตักน้ำ
และฉันก็ได้พบกับนักบุญนิรนาม
นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น
- เมื่อไหร่ - เมื่อเราสวดอ้อนวอนถึงมัน
ฉันลุกขึ้น และมองเห็นทุกสิ่ง ด้วยตาต่างไปจากเดิม
ทุกสิ่งที่มองเห็น ล้วนน่าพิศวง
แต่ฉันก็ต้องแลกมันมา
ด้วยวิญญาณของฉันเอง
เพื่อที่จะได้คงอยู่ต่อไป ฉันจำต้องมีสิ่งสังเวย
มันหลั่งไหลออกมา...
มันหลั่งไหลออกมากับเลือด
เลือดนี้เป็นของนายแล้ว
ดื่มเสียลูกเอ๋ย
การดำรงชีวิตอยู่ของฉัน ช่างโหดเหี้ยม
แต่นายก็จะมีสิ่งที่ ทุกคนล้วนปรารถนา
เพราะนายจะเป็นผู้อยู่รอด...ตลอดไป
ฉันยอมสละวิญญาณ เพื่อให้ได้เป็นอย่างนาย
งั้นก็เชิญ
ชีวิตอันเป็นนิรันดร์
เป็นของผู้ที่พร้อมสำหรับความตาย
- สวัสดี - จะขึ้นไปเหรอ
ขอบคุณ
ขอให้สนุกนะ
สวัสดี
- คุณมินตั้น - สวัสดีโนเอล เป็นไงบ้าง
อะไรกัน นี่ผมถูกกักบริเวณหรือไงเนี่ย
ไม่หรอก ผมมาที่นี่
เพราะต้องการข้อมูลบางอย่าง เกี่ยวกับนักเรียนคนหนึ่งของเรา
เอเลนอร์ เว๊บบ์
- เธอให้ที่อยู่ที่นี่ไว้ - เอเลนอร์เหรอ
ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ย
เรากำลังพยายามจะจัดประชุมกับ ทุกฝ่ายที่เป็นห่วง ในสวัสดิภาพของเธอ
ได้สิ
พ่อแม่เธอ อยู่ที่นี่หรือเปล่า
คุณต้องคุยกับแคลร์
เธอเป็นพี่สาวของเอเลนอร์
- แล้วก็เป็นผู้ปกครอง ตามกฎหมายด้วย - แคลร์อยู่ที่นี่หรือปล่า
ไม่ เธอ...กำลังยุ่ง
มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ
มันเป็นธุรกิจของแคลร์เค้าน่ะ
เธอช่วยพวกเด็กสาวๆ ตามริมถนน
คืออย่างนี้นะ โนเอล เอเลนอร์เขียนเรียงความ
เล่าว่าเธอใช้ชีวิตอยู่กับพวกแวมไพร์
คุณช่วยส่งจดหมายนี้ ให้แคลร์แล้วบอกเธอได้ไหมว่า
ถ้าเธอไม่ติดต่อกลับมาหาผม ภายในวันนี้
ผมจะติดต่อสำนักงานสังคมสงเคราะห์
แล้วก็ตำรวจด้วย
เวร
แล้วดาร์เวล ก็มอบแผนที่ให้แม่เธอไปงั้นเหรอ
ไม่ค่ะ เขาให้ผู้กองริฟเว่น
แต่แม่สบโอกาส ก็เลยชิงมันมา
นังชั่ว อีนังชั่ว
อีนังชั่ว
แม่ขโมยแผนที่ แล้วหนีไปกลางดึก
ไปสู่อนาคต ที่ไม่อาจหยั่งรู้
แล้วแม่เธอไปถึงไหน
ไปสู่หายนะนี่นะเหรอ
แล้วแม่มดกระหายเลือด ก็จับตัวแม่เธอไปเหรอ
หนูไม่ได้ให้อาจารย์อ่านเรื่องนี้
หนูถูกหักหลัง
เธอลุกไปได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
แล้วคลาร่ากลับมาหาเธอตอนไหน
- ตอนหนูอายุ 16 - แล้วก่อนหน้านั้น แม่เธอทำอะไรอยู่
- แม่ไม่เคยพูดถึงมัน - งั้นเหรอ
แม่บอกว่าจำไม่ได้ แต่หนูคิดว่าแม่คงโกหก
การโกหก เป็นวิถีชีวิตของแม่
แต่หนูโตขึ้นมา ในบ้านเด็กกำพร้า ซึ่งสอนให้เราพูดความจริง
มีคนอื่นเป็นเหมือนเธออีกไหม
หนูไม่เคยเจอ
แล้วคลาร่าก็ไม่เคยพูดถึงใครคนอื่น
หนูคิดว่า มีแค่เราสองคน ที่ยังต้องทนทุกข์
- เธอออกล่าเหยื่อบ่อยแค่ไหน - หนูไม่อยากพูดถึงมัน
ขอบคุณค่ะ
การมีชีวิตอมตะ มีบางมุม ที่น่ารังเกียจใช่ไหม
ถ้าอาจารย์คิดว่าหนูโกหก จะมาทำเป็นเชื่อทำไม
เอเลนอร์
เธอจะอายุ 200 ปีได้ยังไง
ด้วยเรื่องมหัศจรรย์ ทางวิทยาศาสตร์แบบไหน
เห็นไหมคะ
มันแย่ตรงนี้เอง
เพราะมีแต่เวลาเท่านั้น ที่จะพิสูจน์ความจริงได้
30 หรืออาจจะ 40 ปีต่อจากนี้
ขณะที่อาจารย์ กำลังเล็มกิ่งกุหลาบ อยู่ในเก้าอี้รถเข็น
หนูจะเดินผ่านไป ที่หน้าประตูสวน
แล้วร้องทัก สวัสดี โมแร็ก
แล้วทุกอย่าง ก็จะยังเหมือนเดิม
หนูจะอายุ 16 ตลอดไป
ถึงเวลานั้น อาจารย์จะรู้
มันจะทำให้อาจารย์เจ็บปวด
หนูจะพูดว่า ขอสันติสุข จงสถิตอยู่กับท่าน
แล้วหนูก็จะช่วยให้อาจารย์ พ้นจากความทรมาน
ทำไมเธอไม่ทำเสียตอนนี้เลยล่ะ ครูไม่แข็งแรง เธอจัดการครูได้ง่ายๆ
อาจารย์ยังไม่พร้อม
เธอทำได้ยังไง
ไหนเขี้ยวเธอล่ะ
แล้วทำไมเธอไม่ตาย เวลาโดนแสงแดด
เธอเอาเรื่องของฉัน ให้คนอื่นอ่านได้ยังไง
- ฉันเขียนให้เธออ่าน - เธอฆ่าเหยื่อยังไง
ฉันไม่เคย...
ทุกคนต้องยินยอม
พวกเขาต้องปรารถนามัน
ปรารถนาความตายน่ะเหรอ
- มันต้องแสดงออกถึง... - ไอ้งั่งที่ไหน จะอยากตายกัน
บางครั้งความตาย ก็ช่วยปลดปล่อยคนเรา
- งั้นเธอก็มีคุณธรรมสินะ - ไม่
- ฉันโหดเหี้ยมอำมหิต - เหลวไหลทั้งเพ
ไอ้ที่ว่า ฉันอายุ 206 ปี ฉันจำได้หมดทุกๆ อย่าง มันเป็นภาระ
น่าสมเพชสิ้นดี
แม่จะจัดปาร์ตี้วันเกิดให้ฉัน
จริงๆ แล้ว ก็ไม่เชิงเป็นงานปาร์ตี้หรอก
เพราะฉันเชิญแค่เธอคนเดียว
- เธอจะมาไหม - ไปสิ
ดี
หวัดดี
สุขสันต์วันเกิดนะ
ฉันให้เธอ
ฉันต้องเชิญเธอ เข้ามาข้างในหรือเปล่า
เธอเข้ามาดีกว่านะ
- สวัสดีอีกครั้งจ้ะ เอเลนอร์ - สวัสดีค่ะ
จริงๆ นะ เธอจะลองดูก็ได้
อันที่จริงผมอยากจัดประชุม ให้เป็นทางการกว่านี้
อยากเชิญกรรมการสภานักเรียน แล้วก็ตัวเอเลนอร์เองด้วย
แล้วปัญหาคืออะไรล่ะ
คุณก็รู้ผลการเรียนเธอ ก็ราบรื่นดี
คือ เอเลนอร์ เขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง
และเธอก็ยืนกรานว่า มันเป็นเรื่องจริง
ผมไม่ได้หวังว่า คุณจะต้องปลาบปลื้มอะไร
แต่เธอบรรยายถึง คุณว่า..เป็นแม่มดกระหายเลือด
ซึ่งผมเชื่อว่า หมายถึงพวกแวมไพร์
แกมีจินตนาการที่บรรเจิดมาก
หวังว่าคงได้คะแนนดีเริ่ดนะ
- แล้วมีใครได้อ่านอีก - คุณคือผู้ดูแลเธอ เพียงคนเดียวใช่ไหม
เด็กชื่อแฟรงค์นั่น ต้องอ่านแล้วแน่ๆ
คงเป็นความรับผิดชอบที่หนักพอดู สำหรับคนอายุน้อยอย่างคุณ
ฉันก็อยู่สบายดี ขอบคุณ
หลังจากที่ฉันยิงไอ้ชาติชั่วริฟเว่น แล้วขโมยแผนที่หนีไป แล้วยังไงต่อ
ผมไม่รู้ เธอเขียนถึงแค่นั้น
นั่นเพราะฉัน ไม่เคยเล่าให้ฟัง
เรามาจัดประชุมกัน ให้เป็นกิจจะลักษณะกว่านี้ไหม
ฉันเห็นว่าริฟเว่นยังไม่ตาย
ฉันน่าจะฆ่ามัน ให้ตายเสียตั้งแต่วันนั้น
แต่ฉันกลับเมตตา ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่น
หยุดความคิดของคุณไว้ก่อน
เพราะฉันจะบอกคุณเอง ว่ามันทำอะไร
แต่ก่อนอื่น ขอให้ฉันเล่าก่อนว่า ฉันรู้สึกอย่างไร
- ตกลง - มันวิเศษมาก
ดวงตาของฉัน มองทะลุผ่านคำโกหกทั้งหลาย
ปอดของฉัน มีลมหายใจอันเป็นนิรันดร์
ฉันรู้สึกว่าตัวเอง อยู่อย่างสุดแสนลำเค็ญมาทั้งชีวิต
เพียงเพื่อเตรียมพร้อม สำหรับวินาทีนั้น
มันช่างง่ายดาย
ริฟเว่นอยู่ไหน
เขาไม่คู่ควรกับของขวัญ จากท่านหรอก
เธอขโมยมันมาเหรอ
นี่เราเป็นโจรแล้วเหรอ เราขโมยเวลาหรือไง
เราซื้อมัน
ด้วยเลือด
พวกเราอยู่ในภราดรภาพแห่งบุรุษ
ไม่มีสตรี
ชาติกำเนิดเธอเป็นอย่างไร
- ต่ำต้อย - แล้วชีวิตเธอก่อนหน้านี้ล่ะ
- เธอหาเช้ากินค่ำ - ฉันเป็นโสเภณี
แต่นั่นมันเป็นเรื่องในอดีต
แต่บางสิ่ง ก็เป็นนิรันดร์
นายต้องตามหาชาย ผู้มีชาติตระกูลสูงส่ง
ผู้ที่ชื่นชม ในภราดรภาพของเรา และสิ่งที่เราทำ
พวกคุณทำอะไร
เราคือกรงเล็บแห่งความยุติธรรม
เธอจะใช้มันอย่างไร
ฉันจะใช้มันลงโทษ คนที่เอาเปรียบผู้อ่อนแอกว่า
จำกัดอำนาจของพวกผู้ชาย
เราไม่ควรยอมปล่อยให้เธอรอดชีวิต
เราไม่มีทางเลือก
นอกเสียจากว่า เธอจะละเมิดกฎ
เธอไม่ใช่ส่วนหนึ่งของพวกเรา
- เธอนี่มันสวะ ชั้นต่ำโดยแท้ - คุณจะไม่ช่วยฉันพูดเหรอ
พวกเขาขับไล่ฉัน
ฉันได้เรียนรู้ว่า การมีชีวิตอมตะ คือความโดดเดี่ยวเหลือจะทน
ฉันจึงกลับมา
ฉันเฝ้ามองลูกเติบโต
แกเป็นสิ่งเดียว ที่เชื่อมโยงฉัน เข้ากับทุกสิ่งที่มีชีวิต
กลับไปนอน กลับไปนอน
เธอ
มานี่
เอล..
เพื่อเอเลนอร์ ฉันจึงละเมิดกฎ
คุณทำอะไร
สตรีไม่ได้รับอนุญาต ให้เป็นผู้สร้างแวมไพร์
แต่ฉันพาเอเลนอร์ ไปยังเกาะนิรนามแห่งนั้น
และให้มันช่วยเธอไว้
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงพยายามกำจัดเราทั้งคู่
เห็นมั้ยว่าฉันทำผิดมหันต์
ที่เมตตา และไว้ชีวิตริฟเว่น
เอเลนอร์
ฝากความระลึกถึงแม่ของเธอด้วย
และขอต้อนรับสู่ความตาย อย่างเชื่องช้า
เอเลนอร์
ยินดีต้อนรับ นังแพศยา
ตายซะ แกต้องตาย
ทีนี้ คุณก็รู้ทุกอย่างแล้ว
ฉันไม่เคยปราณีใคร
และสิ่งที่รู้ อาจมีอันตรายถึงชีวิต
ตอนฉันเกิด ดาวเคราะห์มีแค่ 7 ดวง
ยังไม่มีการค้นพบดาวเนปจูน เลยไม่มีใครเชื่อ ว่ามันมีอยู่จริง
สวรรค์และโลกเต็มไปด้วย สิ่งที่เรายังไม่เข้าใจ
ฉันทำคีโมมาเป็นปี
นอนอยู่แต่บนเตียงมาเสียนาน
ก็เลย...วาดมันขึ้นมา
นั่นคือเธอ
ตรงใกล้ๆ ดวงอาทิตย์
อบอุ่นและสว่างไสว
ส่วนฉันอยู่ตรงนั้น
ที่ซึ่งแสง แทบลอดเข้าไปไม่ถึง
หนาวเย็น
และเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เธอตัวไม่เย็นเสียหน่อย
ทุกสิ่งที่อยู่นอกเหนือกาลเวลา ย่อมหนาวเย็น
ถ้าเธอจูบฉันตอนนี้
ฉันจะมีชีวิตเป็นอมตะไหม
ฉันขอโทษ
เดี๋ยวสิ
หยุดก่อน
ทำไมเธอต้องคอยหนีฉันอยู่ตลอด
- ถ้าอยู่กับฉัน เธอก็จะต้องตาย - ยังไงฉันก็กำลังจะตายอยู่แล้ว
ฉันให้ชีวิตกับเธอไม่ได้
เธอเข้าใจไหม
เธอจะต้องคร่าชีวิตคน
- ด้วยความยินยอม เหมือนที่เธอทำ - แต่มันก็ยังโหดเหี้ยมอยู่ดี
เธอจะต้องละทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง
ยกเว้นเธอ
มานี่เถอะ
ของขวัญที่ฉันให้เธอ ไปเปิดดู
แล้วรอจนกว่า ฉันมาเคาะประตูเรียก
เควินเหรอ
คุณอยากจะมา...
เจอตัวซะที ฉันเป็นห่วงแทบแย่
แคลร์อารมณ์เสียใหญ่
ฉันเปลี่ยนอะไรหลายอย่าง
ส่งพวกสาวๆ กลับบ้าน ซื้อตั๋วรถไฟยูโรสตาร์ให้
- บ้านนี้จะได้ไร้มลทินเสียที - โนเอล ฉันกำลังจะไปจากที่นี่
- เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ - นี่คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร
ไปเที่ยวโพนทะนา ที่โรงเรียนว่าเราเป็นใคร
หนูไม่ชอบวิธีพูดแบบนั้น หนูรู้สึกสะอิดสะเอียน
กล้าดียังไง เราตกที่นั่งอันตรายแล้ว
เพราะลูกไปเล่าเรื่องของเรา ให้ไอ้ครูเวรนั่นฟัง
แม่ต้องฟังมันพล่าม เรื่องที่ลูกจินตนาการถึงความตาย
และตลอดเวลา มันพยายามสื่อว่าแม่ละเลย เอเลนอร์ มันว่าแม่ไม่ใส่ใจลูก
- หยุดเถอะ แคลร์ - เรามีกฎในการมีชีวิตอยู่
- แล้วแกก็ฝ่าฝืนกฎ - แล้วถ้าหนูต้องการเป็นอิสระล่ะ
ไม่ได้ การบอกคนอื่น เป็นเรื่องต้องห้าม
ทุกคนที่รู้จะต้องตาย
กฎนั่นแม่สร้างขึ้นมาเอง เพราะต้องการให้หนูโดดเดี่ยว
ไม่ใช่ ฉันแค่ต้องการให้แกปลอดภัย
แม่เป็นแม่ที่ทุเรศ อุบาทว์ที่สุด หนูเกลียดแม่
ไม่ ไม่ อย่านะ ปล่อยเธอ
- ปล่อยเธอไป - ปล่อยฉัน
กลับมานะ เอลล่า
คุณอย่าเพิ่งไปยุ่งกับเธอได้ไหม
- เอเลนอร์ - แคลร์
- ลูกจะไปไหนไม่ได้ - คุณกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงนะ
มันไม่ปลอดภัยนะ เอเลนอร์
ลูกไปไม่ได้นะ
แคลร์ ปล่อยเธอไปเถอะ
- ไม่ - คลาร่า
- ไปไม่ได้นะ มันไม่ปลอดภัย - คลาร่า
- เธอมีสิทธิจะไปนะ - ไม่
รู้ไหม ว่าเธออยู่ที่ไหน
ค่ะ ฉันคิดว่า อยู่ที่โรงแรมตรงชายฝั่ง
- เธอไว้ใจคุณไหม - น่าจะค่ะ ฉันไม่เคยโกหกอะไรเธอ
- ดีแล้ว - จะเกิดอะไรขึ้นคะ
เธอจะถูกพาตัวไปไว้ ยังที่ๆ ปลอดภัย
เราแค่ต้องการคุยกับเธอ
ลูกบอกแฟนทุกอย่างเกี่ยวกับ เรื่องของเราใช่ไหม
- ไม่ - ลูกรู้หรือเปล่าว่า
จะเกิดอะไรขึ้น กับคนที่รู้เรื่องนี้
- ไม่นะ คลาร่า อย่า - มันเป็นเหมือนไวรัส
มันอันตรายถึงชีวิต ต้องกำจัดซะ
- คลาร่า ได้โปรด อย่านะ - แม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
คลาร่า อย่าไปนะ คลาร่า
คลาร่า
สวัสดี...แฟรงค์
แล้วเอเลนอร์ล่ะ
เอเลนอร์มีเรื่องฝากมาบอก ฉันเข้าไปได้ไหม
ไม่งั้นเธอคงต้องออกมาตรงนี้ ใช่ไหม
ต้องยอมรับเลย ว่าเธอเป็นแบบที่เอเลนอร์ชอบจริงๆ
จริงจัง โง่เขลา แล้วก็เซ็กซี่พอๆ กับรองเท้าสักคู่
ผมรู้คุณไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ โดยไม่สู้
นี่เธอกำลังจะบอกฉันหรือแฟรงค์
ว่าให้สู้
เอาสิ ฆ่าผมให้ตาย
ผมก็ยังได้เปรียบคุณอยู่ดี
เพราะยังไงเธอก็จะต้องทิ้งคุณไป
แฟรงค์ คลาร่ากำลังไปหาเธอ
อย่าเปิดประตูให้เธอ อย่าให้เธอเข้าไปในบ้าน
ฉันถูกขังอยู่ที่นี่
- อย่าให้เธอจับตัวได้นะ - มันสายไปแล้วจ้ะ ลูกรัก
หนูจะไม่ยกโทษให้
หนูจะไม่มีวันยกโทษให้
เอเลนอร์ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
คลาร่าค่ะ อาจารย์ต้องหยุดเธอให้ได้
คนพวกนี้กำลังตามหาตัวแม่เธอ
- แม่อยู่ที่นี่ค่ะ - เอลล่า
เธอต้องบอกความจริงกับเรา
เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับเควิน
- คลาร่า เว๊บบ์ใช่ไหม - นี่ใครพูดน่ะ
เธอรู้อยู่แล้ว ว่าเราเป็นใคร นังแม่กะหรี่
- ฉันจะดูแลเอเลนอร์เอง - เอลล่า
เอลล่า
พวกเขาเป็นตำรวจ เอเลนอร์ พวกเขามาช่วยเธอ
- เราต้องไปหาแฟรงค์ - เราจะไปหาแฟรงค์
เราต้องพาเธอไปหาหมอ เอเลนอร์ อย่าหนีนะ
คุณมัวทำอะไรอยู่
- เราต้องรีบไปช่วยแฟรงค์ - ไม่ต้องใช้กุญแจมือหรอก เธอยังเด็ก
- เอเลนอร์ ครูจะไปกับเธอด้วย - ใจเย็นๆ
ครูจะอยู่กับเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องกลัวนะ
ใช่ ไม่ต้องกลัว
เป็นเกียรติมากที่ได้พบเธอ เอเลนอร์
ฉันนึกว่า มีแต่คลาร่ากับฉันเท่านั้นเสียอีก
ฉันแน่ใจว่าคลาร่าเคยบอกเธอ เรื่องภราดรภาพของเรา
ขอโทษนะ นี่คุณพูดเรื่องอะไร
ดาร์เวล คุณช่างเหมือนกับที่หนูคิดเอาไว้
- ช่วยหนูด้วย - นี่คุณกำลังจะพาพวกเราไปไหนกันแน่
นี่เราเพิ่งขับผ่านสถานีตำรวจ แล้วก็โรงพยาบาลไปนะ
- ถามจริงๆ นี่เรากำลังจะไปที่ไหนกัน - เอเลนอร์
เอเลนอร์
- เอลล่า - แม่
พวกมันจะฆ่าลูก เอลล่า
พวกมันจะฆ่าลูก
ดาร์เวล ปล่อยแกไป
เอลล่า
- แม่ - ดาร์เวล ปล่อยแกไป
- แม่ - ได้โปรด
ทีนี้ล่ะ แกจะได้รู้ นังหญิงชั่ว
ไงล่ะ
โอ พระเจ้า คุณฆ่าเธอ
มันไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิ
แม่ แม่
สิ่งที่ฉันทำ จะทำให้โลกนี้สะอาดขึ้น
- แม่ - ไม่
เฉยไว้ เฉยไว้
พวกคุณเป็นใครกันแน่
บอกว่าให้เฉยไว้
ฉันเกลียดนังผู้หญิงขี้แยพวกนี้จริงๆ
นังบ้าเอ๊ย
ฉันตามดูเธอมาหลายปี
เธอเลือกเฉพาะเหยื่อที่พร้อม
และมีความสง่างามในตัว
เธอถูกตัดสินว่าผิด ตั้งแต่วินาที ที่คลาร่าทำให้เธอเป็นแบบนี้
กฎของเราไม่อนุญาตให้สตรี สร้างแวมไพร์ใหม่ได้
แม่เล่าว่า คุณเป็นคนดีมาก
คุณเห็นอกเห็นใจ และให้เกียรติผู้อื่น
คุณคือผู้มอบชีวิตให้กับเธอ
เธอขโมยไปเอง
ได้โปรด ได้โปรดช่วยแม่ด้วย
เธอฆ่าบุคคลผู้เป็นพี่น้องของเรา
- มันเป็นสิ่งที่อภัยให้ไม่ได้ - อย่าไปนะ
ประหลาดดีนะ ผู้หญิงตัวเล็กๆ 2 คน ไม่มีเงิน ไม่มีความรู้
สามารถรอดพ้นเงื้อมมือ ของแกมาได้ตลอด
- กดมันไว้ - เอลล่า
- กดมันไว้ - ไม่ ไม่
ไม่ ไม่
เอลล่า
เอลล่า เอเลนอร์
ไปเอามันมา ไปเอามาสิ
ปัจจุบันคือทุกสิ่งไม่ใช่เหรอ
เอลล่า
- นี่เป็นคืนสุดท้ายของแกแล้ว นังแม่มด - ดาร์เวล
- คืนสุดท้าย - เอเลนอร์
ดาบเล่มนี้ มาจากเมืองไบเซนต์เที่ยม
ที่ระลึกจากสงครามครูเสด
ขอให้มันส่งแก ไปยังปรโลก
เราพบกันครั้งแรก ที่ชายหาดอย่างนี้
แต่ตอนนั้น ข้าไปกับริฟเว่น เพราะหวังจะพ้นจากชีวิตลำเค็ญ
แต่ที่จริงแล้วท่านต่างหาก
ที่เป็นมุกเม็ดงาม
เห็นหรือยัง นังกะหรี่นี่ ยังคงใช้มารยาจนวันสุดท้าย
ฉันมอบเกียรตินี้ให้นาย
จะทำอะไรฉันก็ยอม แต่ปล่อยแกไปเถอะ ได้โปรด
- จับไว้ให้นิ่ง - ได้โปรดเถอะ ขอร้องล่ะ ดาร์เวล
- ฉันบอกให้จับไว้ให้นิ่ง - ยังไงแกก็ต้องตายอยู่ดี
แกไม่สามารถมีชีวิตรอดได้เองหรอก
เอเลนอร์
ลูกแม่
คุณช่างวิเศษจริงๆ
ฉันเฝ้าตามหาเธออยู่หลายปี
ทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้พบเธอ
เพราะหากคนที่พบเธอไม่ใช่ฉัน
เธอก็คงจะตายไปแล้ว
แล้วพวกเขาจะทำยังไง พวกคนอื่นๆ น่ะ
กลุ่มภราดรภาพเหนียวแน่นมาก
ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
พวกเขาจะตามมา
พร้อมกรงเล็บแห่งความยุติธรรม
เขาจะออกเดินทาง ไปกับเราหรือเปล่า
ลูกจะไม่ไปกับเรา
อะไรนะ
แม่จะปล่อยลูกไป
ลูกจะอยู่กับแม่ไปตลอดชีวิต ไม่ได้หรอก ใช่ไหม
เถอะน่า
มานี่มา
ไปสิ
จงมองไปข้างหน้า อย่าได้หันหลังกลับ
จะจำไว้
เธอมีสัญชาติญาณ ที่จะกำจัดผู้มีอิทธิพล
และปกป้องผู้อ่อนแอ
ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบนั้นดู
จงใช้ชีวิตอย่างที่คุณเลือก อย่าได้ใส่ใจชีวิตของฉัน
ถ้าคุณสามารถขออะไรก็ได้ คุณจะขออะไร
ขอให้เธอให้อภัย
สักวันหนึ่ง ฉันอาจให้อภัย
งั้น ฉันจะขอให้เธออยู่เคียงข้าง
เรามีเวลาเสมอ
ฉันกลัว
อย่ากลัว
ฉันชื่อเอเลนอร์ เว๊บบ์
ฉันทิ้งเรื่องของตัวเอง ให้ปลิวไปกับสายลม
และจะไม่เอ่ยถึงมันอีก
แล้วเรื่องราวใหม่ ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
SUBTITLE MASTER ZONE 3 โมดิฟาย โดย จิ้งจอกเก้าหาง